احترام اسکندر به آرامگاه کوروش

ازآنجائیکه به روایت متخصصین آبگیری سد سیوند خطرات غیر قابل جبرانی را به میراث فرهنگی ایران زمین  خواهد زد وهرانسانی به زادگاه خود علائق خاص دارد به عنوان یک ایرانی خواستم با تقدیم این دلنوشته احساسات خود را به مفاخر ملی خود عرض نموده واز ااین رهگذر به دولتمردان و کارشناسان امرمراتب نگرانی خود را اعلام تا قبل از وقوع خطری برای این میراث بی بدیل چاره ای کارشناسانه به اندیشند چراکه این مرزو بوم همواره مهد دانش و دانشمند بوده و هست  .... همچنین از طولانی بودن این پست از عزیزان پیشاپیش عذار خواهی می کنم ضمنا جهت اطلاع بیشتر ازآخرین وضعیت پاسارگاد و اطلاعات بیشتر به این سایت مراجعه نمائید

چو اسکندر آمد به آرامگاه شهــان

                         ز اسبان فرود آمدو گفت برهمرهان

که این بارگه بس خدائـــــــــی بـود

                           به نور حق ش رهنمائـــــــــی بـود

که این بارگه بارگاه شــــــه هسـت

                           میان تمام شهان او مه هـــــــــست

چو او بر تمام شهان سروراســـت

                           به جانم قسم او ز ما بر تر اســــت

بیایم به نزد تنش مـــــــن فـــــرود

                           که او هست گنجینه ی هــرچه بود

به نزدش کنم سجداز خویش خویش

                           که اوقبلگاهست ومن سر بــه پیش

به آرامگاهش کــــــــنم افتـــــــــخار

                            که همچون شهی بــــود در روزگار

          چنین تخت وبارو به مرغان سرشت

           بدین سان نــــصایح به عالم نوشت:

که ای رهــگذر این زمین آن ماست

                           تنم انــــدرون همــــــــــین بارگاست

به لطــــــــف اهورا،  به فرمان دین      

                           منم شاه شاهان ایــــــــــــران زمـین

من آن کوروشم کــــــــوروش مـقدر

                           که فرمان نیــــــکی  به دادم  سـپهر

از این روست نام خوشم در جهـان  

                            که بیـــــــداگـــــــر را نداد م  امـان              

به فرمان من هفت اقلیــــــم دهــــر

                            به آئین نیـــــــــکی شدند کـارگـــــر 

کنون ای جهـــــان بان ایران زمین

                            نگهدار ایران زخصـــــــم و ز کین

در این مرز بس نیک مردان زیـند

                              زخوبان وپاکـــــــان دوران زینــد

به نیکی بیاندیش و گفـــــتار نیک  

                             به کردار نیکو بشو یــــــار نـــیک

که این هر سه آئین انســانی است

                              اهوورائی  وگفته ی مانــــی است

چو بر خاک ایران  گذارت فـــــتاد

                              به نیکی نظر کن  شــــه  کــــیقباد        

نظر کن به جمشید وبرتخت  جــم  

                               که دنیا نمانده به او نـــــــیز هــم

ندارد به تـــو نیز دنـــــــیا بقـــــا 

                                که این بی بقا را نباشــد وفـــــا

                چو اسکندر این پندرا دیدوخواند

                فرود آمد ازاسـب وسر پیش رُند

که ای شاه  شـاهان ایران زمین

                               منم بنده ات عذرخواهـــــــم ببین

که اسکندرت بنده ای بیش نیست

                            چوشاهی تواسکندری نیست نیست

 تمام وجـــــودم ز تو نور یـــــافت

                               خوشم چون تــوام را شــناخـــــت

               کنون ای عزیــــــزان ایران زمـیــن

               به حرمت حراست کن این سرزمین

               که هرذره اش ذره ای بی بـهاسـت

               چه گویم که این گفته هم کیمیـاست

               که این سرزمین مهد دانــــــش بود

               زن و مرد آن اهل بینــــــــــش بود

               به حرمت نگر قبر پیشینیـــــــــــان

               که فردا به حرمت کنند یــــــادمـان

شکوه دل ز سد سیوند

به منظور بزرگداشت شهریارعدالت پرور ایران زمین نگارنده اولین منشور حقوق بشر و گامی در راستای اعتلای انسجام ملی و حفظ نوامیس فرهنگی و آثار ملی  عنایتاٌ به تهدید آبگیری سد سیوند به مجموعه باستانی پاسارگاد ، بیم ازبین رفتن این مفاخر ملی دل را به نگاشتن واداشت و چنین شکوه آغاز نمود:

بــرای کِشـت چنـــدیــــن دانـــه ارزن

چه ویران می کنی این شهر وبرزن؟!

بیـــا ای همـــــــــــــوطن کــاری نمایم

که دارد مــی بــرد ایـن خانه رهــــزن

 

نگراکنون که رهزن سیل گشته

تمام خانه را چــــون نیل گشته

اگر خواهی که ویرانش نسازیم

مکن سـدش که اینم میل گشته

 

چو شد سیوند سد تخریب گر شد

تمام خانه را ویرا نه گـــــــر شد

بیا تا مخزنی  دیگــــــــر بسازیم

که این ســــد مخزنی بیدادگر شد

 

به کوروش بایدم شرمی  کـنم من

که با ســـــــدی کنم ویران بــرزن

بیا میراث خـــودرا پــــاس داریـم

که فرض آمد چنیـن برمردوبرزن

 

امید آنکه دولتمردان با دوراندیشی کارشناسانه این مجموعه باستانی بی نظیربشری را ازهر تهدیدی حفاظت نموده ونسل حاضر پاسبانی نیکوبرای حفاظت وانتقال  میراث فرهنگی این مرزوبوم به نسل آتی باشیم