محبوس زمين

هفتم آبان است

لحظه تنگ غروب

زنهيب رعدي

نورشهري زدرخانه برفت              

نه هوا گرم ونه سرد

بلكه بس معتدل است

 

نوراو جاري گشت

بوي او مي آيد

نفس بارش دوست

بر تنم مي بارد

نرم نرمك به در خانه مرا مي خواند

من به مهماني او

مي نهم گام به خويش

 

رعدو برقي ناگه، مي زند بر بامي

نم نمك مي بارد،بارش باراني

 

مي كشم تا ته نفس

 نفسي در تن خويش

بوي او ملموس است....

 

بوي او بوي گل است

بوي او بوي وجود

بوي نمناكي  گل        

ز تن خسته خاك 

 

واي من حس غريبي است مرا

تن من مانده به گل

روح من پر وا كرد  

مي پرم از تن خويش

مي جهم سوي فلك 

مي نمايم نظري

به زمين وبه فلك    

 

چه زمين است خدااين بالا

همه جا صلح وصفا

همه جا آرامش

همه جا خرم وسبز

همه جا آسايش

دقتي باز كنم

مي كنم نيك نظر

واي من كيست؟

كيست چنين زار زخويش؟!!!!!؟

بشر است؟؟؟؟؟

يا حشر است!!؟

درطبيعت قانون

عنكبوتان پي محبوس شكار

تارمي بافته اند     

ليك مي بينم من....

بشري درتاري كه تنيده است به خود !!!

شده محبوس ؛ ببين !!!!

شده او نقش زمين...!!!!